و فرق میان اسماء باری تعالی و میان اسماء اشخاصی که نطق در آنها واقع شده و دلیل وجود هستند آن است که اسماء خلق عبارت از الفاظی است که برای مسمیاتی وضع شده تا بر آنها دلالت کند.

و من حال اسم و صفت را در عبارت و اشخاص و اسمائی که خلق بدان نیاز دارند تا خالقشان را با آن بخوانند به خواست خداوند تعالی بیان میکنم.

آیا مقرر نگشته است که چون بگویی الله آن اسم است و چون بگویی الرحمن آن صفت است و الله همان رحمن است و رحمن همان الله است و خداوند تعالی فرموده است:﴿ قُلِ ادْعُوا اللَّهَ أَوِ ادْعُوا الرَّحْمَٰنَ أَيًّا مَّا تَدْعُوا فَلَهُ الْأَسْمَاءُ الْحُسْنَىٰ¹ بگو الله را بخوانید یا رحمن را بخوانید هر کدام را که بخوانید نامهای نیکو از آن اوست پس باری تعالی با این سخن به ما نشان داد که الله معنای رحمن را ادا میکند و رحمن معنای الله را ادا میکند این از جهت عبارتی است که عالم بر آن اصطلاح کرده است و اما از جهت علم باطن و اشخاص، پس الله همان محمد است و در ظاهر محمد همان رسول است.

پس چون قدرت ظاهر شود آن از الله است و چون عجز ظاهر شود آن از ح جاب بشری است که محمد با آن شناخته شد، همانطور که مخلوقات شناخته میشوند. پس از این رو برای انسان جایز است که کسی را محمد و علی بنامد و جایز نیست که کسی را