صفات مُحدَث یعنی پدیده است و مُحدَث قدیم را درک نمیکند. زیرا در توانش نیست که جز مانند خود را درک کند میگوییم همانا قدیم در ظهورش برای بشر به صورت بشر از ماهیت کمال خود زایل نگشت بلکه صورتی را ظاهر ساخت که در آن علامتی برای وجود و نفیِ عدم بود.(یعنی ذات خدا با وجود اینکه برای هر جنس به جنس خودش ظاهر می شود دچار تبدیل و تغییر نمی شود) و دلیل آن قدرتی است که او ظاهر ساخت و عادت را شکست پس در توان خلق نیست که مانند آن را بیاورند. و از آن صورت قدرتی را ظاهر ساخت که مخلوقات از آن عاجز بودند پس آن قدرت دلیلی است بر آنکه آن قدرت از قدرت اوست و آن صورت در حقیقت صورت او نیست بلکه آن در چشمان بشر مانند بشر به صورت انسان عاجز ظاهر شده است.
پس دانستیم که آن صورت بر خلاف آن چیزی است که از ترکیب بشری بر آن است و اینکه قدیم به وسیله‌ی آن ظاهر شد تا وجود خود را اثبات کند و ظهورش برای بشر صحیح و قابل فهم باشد و اینکه حقیقت آن(ماهیت و کنه ذات) محسوس و مدرک نیست.
و اینچنین است هر کس که از او قدرتی ظاهر گشت پس او را صورتی نیست که تحت تعریف درآید بلکه آن را برای اثبات و ایجاد و حق و یقین و عیان و بیان ظاهر ساخت نه به صورت کل و نه جمع و نه احاطه و نه حصر.