وَقِيلَ لِ‏أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ‏‏ عَزَّ عَزُّهُ: أَيْنَ كَانَ رَبُّنَا قَبْلَ أَنْ يَخْلُقَ السَّمَاءَ أَوِ الْأَرْضَ؟ فَقَالَ: "إِنَّ السُّؤَالَ عَنِ الْمَكَانِ، وَكَانَ اللَّهُ وَلَا مَكَانَ".

و به امیرالمؤمنین عزّ عزّه گفته شد پروردگار ما پیش از آنکه آسمان یا زمین را بیافریند کجا بود؟ فرمود همانا سؤال از مکان است و الله بود و مکانی نبود.

وَمِنْ ‏عَلِيِّ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ الْبَحْرِيِّ‏‏، يَرْفَعُهُ إِلَى الْبَاقِرِ عَزَّ عَزُّهُ أَنَّهُ قَالَ يَوْمًا لِسَمَاعِهِ: "إِنَّا لَنَا مِنَ اللَّهِ مَنْزِلَةً إِذَا كُنَّا بِهَا كُنَّا هُوَ وَإِذَا أَزَالَنَا مِنْهَا، كُنَّا نَحْنُ كَمَا نَحْنُ، وَهُوَ كَمَا هُوَ.

و از علی بن عبدالله بحری و سندش را به باقر عزّ عزّه می رساند که روزی به شنونده‌اش فرمود: همانا ما را از جانب الله منزلتی است که چون در آن باشیم ما همان اوییم و چون ما را از آن زایل گرداند ما همانیم که هستیم و او همان است که هست.

چه نیکوست این اشاره به ظهور و نفی صورت به حمد مولای

ما امیرالنحل جل ذکره تمام شد و نقل آن از چندین نسخه به اتمام رسید.