وَحَدَّثَنِي عَنْهُ عَنِ مُحَمْدِ بْنِ مُوسَى الْكَرْخِيِّ، قَالَ: قَالَ الرِّضَا عَزَّ عَزُّهُ: "الْقَصْدُ لِلَّهِ بِالْحِجَابِ، لَا لِلْحِجَابِ بِاللَّهِ، لِأَنَّهُ لَا يَدُلُّ عَلَى اللَّهِ غَيْرُ اللَّهِ، وَلَا يُعْرَفُ اللَّهُ إِلَّا مَنْ كَانَ مِنَ اللَّهِ، وَالْحِجَابُ عِلَّةٌ فِي أَعْيُنِ الْخَلْقِ، لَوْ زَالَتْ مَا كَانُوا يَحْتَاجُونَ النَّظَرَ إِلَى الْحِجَابِ، بَلْ كَانُوا يَرَوْنَهُ كَالْقَمَرِ، وَلَا يُضَامُونَ مِنْ رُؤْيَتِهِ".
و از او از محمد بن موسی کرخی برایم حدیث کرد که گفت رضا عزّ عزّه فرمود: قصد و توجه به وسیله‌ی حجاب به سوی الله است نه به وسیله‌ی الله به سوی حجاب. زیرا بر الله جز الله دلالت نمیکند و الله را نمی شناسد مگر کسی که از الله باشد و حجاب علتی در چشمان خلق است که اگر زایل می شد به نگریستن به حجاب محتاج نبودند بلکه او را مانند ماه می دیدند و در رؤیتش دچار مشقت نمی شدند.
وَعَنْهُ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ إِدْرِيسَ مُحَمَّدُ بْنُ سِنَانٍ عَلَيْهِ السَلَامُ قَالَ: قَالَ الصَّادِقُ عَزَّ عَزُّهُ: "إِنَّمَا يُتَوَجَّهُ إِلَى مَعْرِفَةِ اللَّهِ بِحِجَابِ اللَّهِ، فَإِذَا جَاءَ بِالْمُعْجِزِ بَطَلَ اعْتِقَادُ الْحِجَابِ، لِأَنَّ الْحِجَابَ ذُنُوبُ النَّاظِرِينَ إِلَيْهِ".
و از او از عبدالله بن ادریس محمد بن سنان علیه السلام روایت است که گفت صادق عزّ عزّه فرمود: همانا به سوی معرفت الله به وسیله‌ی حجاب الله توجه می شود پس چون معجزه آورد اعتقاد به حجاب باطل شد، زیرا حجاب گناهان ناظران به آن است.