باب سیزدهم در شناخت علویین
بدان خداوند تو را به هدایت کند که علویین منسوب به آن ظهور هستند.
پس آن خاندانی است که از جانب خداوند مستحق تشریف شد پس او در آن ظاهر گشت و به وسیله‌ی آن محتجب شد و از آن بر خلق احتجاج کرد- خداوند از اولاد و اضداد و انداد بسیار برتر است- و این همانا تشریف ظهور و پاداشی برای آنان در قبال اعمال گذشته‌شان است. زیرا آنان در ظاهر بزرگ داشته می شوند و فرقی میان آنان و دیگر اضدادشان نیست مگر کسی از آنان که به خدا ایمان آورده باشد.
ابومحمد بن شعبه علیه السلام در کتاب حقائق اسرار الدین گوید: ذَكَرْتُ الْعَلَوِيِّينَ فِي مَجْلِسِ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ فَقَالَ كَالْغَضَبِ: عَظَّمُوا الِاسْمَ، وَشَرِبُوا الْخَمْرَ.إِنَّ اللَّهَ كَرَّمَ بَيْتًا ظَهَرَ فِيهِ وَنَسَبَهُ إِلَى نَفْسِهِ، وَإِنَّهُ لَا يَصْفُو أَحَدُكُمْ حَتَّى تَكُونَ لَهُ وِلَادَةٌ فِينَا.
علویین را در مجلس ابی عبدالله ذکر کردم پس گویی با خشم فرمود اسم را بزرگ داشتند و شراب نوشیدند. همانا خداوند خاندانی را که در آن ظاهر شد گرامی داشت و آن را به خود نسبت داد و همانا هیچ یک از شما صاف و خالص نمی شود تا آنکه برایش ولادتی در ما باشد.