در كعبه قل تعالوا از مام كه زاد  

از بازوى باب حطّه خيبر كه گشاد  

بر ناقه لا يؤدّي إلّا كه نشست  

بر دوش شرف پاي كراسي كه نهاد  

در مرحله علي نه چون است ونه چند  

در خانه حق زاده به جانش سوگند  

بي فرزندي كه خانه زادي دارد  

شك نيست كه باشدش به جاي فرزند  

تعجيل من اى عزيز آسان نبود  

بى از شبهات  

محكم تر از ايمان من ايمان نبود  

بعد از حضرات  

مجموع علوم ابن سينا دانم  

با فقه وحديث  

وينها همه ظاهر است وپنهان نبود  

جز بر جهلات  

چشمى دارم چو حسن شيرين همه آب  

بختى دارم چو چشم خسرو همه خواب  

جانى دارم چو جسم مجنون همه درد  

جسمى دارم چو زلف ليلى همه تاب  

از خوان فلك قرص جوى بيش مخور  

انگشت عسل مخواه وصد نيش مخور  

از نعمت ألوان شهان دست بدار  

خون دل صد هزار درويش مخور