إِلَى عَلِيٍّ عليه السّلام فَائْتَمَنَهُ فَسَلَّمْتُمْ وَجَحَدَ النَّاسُ فَوَ اللهِ لَنُحِبُّكُمْ أَنْ تَقُولُوا إِذَا قُلْنَا وَتَصْمُتُوا إِذَا صَمَتْنَا وَنَحْنُ فِيمَا بَيْنَكُمْ وَبَيْنَ اللهِ وَاللهِ مَا جَعَلَ لِأَحَدٍ مِنْ خَيْرٍ فِي خِلَافِ أَمْرِهِ

[الحديث 31] وَبِهَذَا الْإِسْنَادِ عَنِ الْحَسَنِ بْنِ عَلِيِّ بْنِ عَلَاءٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ مُسْلِمٍ عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ عليه السّلام قَالَ إِنَّ ذُنُوبَ الْمُؤْمِنِينَ مَغْفُورَةٌ لَهُمْ فَلْيَعْمَلِ الْمُؤْمِنُ لِمَا يَسْتَأْنِفُ أَمَا إِنَّهَا لَيْسَتْ إِلَّا لِأَهْلِ الْإِيمَانِ

[الحديث 32] وَبِهَذَا الْإِسْنَادِ عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ عليه السّلام قَالَ إِنَّ اللهَ عَزَّ وَجَلَّ يُعْطِي الدُّنْيَا مَنْ يُحِبُّ وَيُبْغِضُ وَلَا يُعْطِي الْآخِرَةَ إِلَّا مَنْ أَحَبَّ وَإِنَّ الْمُؤْمِنَ لَيَسْأَلُ رَبَّهُ مَوْضِعَ سَوْطٍ مِنَ الدُّنْيَا فَلَا يُعْطِيهِ وَيَسْأَلُهُ الْآخِرَةَ فَيُعْطِيهِ مَا شَاءَ وَيُعْطِي الْكَافِرَ مِنَ الدُّنْيَا قَبْلَ أَنْ يَسْأَلَهُ مَا شَاءَ وَيَسْأَلُهُ مَوْضِعَ سَوْطٍ فِي الْآخِرَةِ فَلَا يُعْطِيهِ إِيَّاهُ

____________________________________

رسول خدا ، هم پس از خود بعلى عليه السّلام واگذار نمود وشما شيعيان باو سر فرو آورديد وديگر مردم سرباز زدند بخدا سوگند شما را دوست دارم تا آنجا كه آنچه را ما گفته‌ايم بازگو كنيد وچون ما خاموش شديم شما هم خاموش شويد بين شما وخداى شما گواهيم بخدا سوگند براى هيچ كسى در دشمنى ودورى كردن از اين امر خوبى قرار داده نشده.

[حديث 31] محمّد بن مسلم گويد امام باقر عليه السّلام مىفرمود گناهان مؤمنين بخشيده مىشود ومؤمن پس از آن مانند كسى است كه تازه بكار بندگى وزندگى دست زده بديهى است اين بخشش الهى ويژه اهل ايمان است.

[حديث 32] امام باقر عليه السّلام فرمود خداوند بزرگ دنيا را بدوست ودشمن خود داد ولى سراى باز پسين را تنها بدوستان خود مىدهد ، مؤمن از خداى خود مىخواهد كه ناراحتى دنيايش را بردارد واز او برداشته نمىشود وآخرت را هر اندازه درخواست كند باو داده خواهد شد وبدون خواهش كافران بآنان دنيا داده مىشود ولى چون از خدا مىخواهد كه عذاب آخرت را از او بردارد جوابى نمىشنود.